#1 Mommy Monday: bevallingsverhaal

Toen ik zelf in verwachting was vond ik het heel fijn om bevallingsverhalen te lezen. In boeken en op cursussen wordt alles super goed beschreven, maar ik miste de binding met een echt mens altijd een beetje. Het heeft mij veel geholpen tijdens mijn bevalling en ik hoop op mijn plaats weer andere mama’s te helpen.

Dit zal een terugkerende rubriek worden, iedere eerste maandag van de maand zal er een mama plaatsnemen op mijn blogstoel om haar verhaal te vertellen. Laat ik voor de eerste mommy Monday zelf van wal steken!

Hoe het begon

Met inmiddels 40+4 weken wordt ik met een te hoge bloeddruk en een te hoog eiwit gehalte in mijn urine opgenomen in het ziekenhuis waar ik toch al zou bevallen. Mijn waardes zijn nog niet zo hoog dat ik of mijn kindje gevaar lopen, maar omdat de termijn van 40 weken al is verstreken besluit de gynaecoloog dat het beter is om de bevalling kunstmatig in te leiden. Die nacht wordt er een ballonnetje ingebracht om de ontsluiting alvast wat te laten vorderen en ’s morgens zal het dan echt gaan beginnen! Spannend!

IMG-20160224-WA0010

11 maart 08.00 uur

De verloskundige komt binnen en checkt mijn ontsluiting, ik maak me er geen zorgen om. Gisteren avond ben ik mijn ballonnetje al verloren. Dit zou moeten betekenen dat ik zo’n 3 cm ontsluiting heb en dat blijkt ook waar te zijn. Er komt een soort lange haaknaald tevoorschijn en mijn vliezen worden gebroken. Het doet geen pijn, ik voel eigelijk helemaal niets alleen een warme plons water en dat water blijft maar komen. Nu maar afwachten.

09.00 uur

Ik voel nog niets, mijn weeën komen niet natuurlijk op gang. Er wordt besloten dan toch met een infuus te beginnen om de weeën op te wekken. Wat vind ik dit akelig! Tegen de bevalling zelf heb ik geen moment op gezien, maar een infuus lijkt me helemaal niks. Even jezelf groot houden Ilse, het is voor een goed doel!

10.00 uur

Het CTG geeft lichte weeën aan, maar ik voel nog niet veel. ondertussen komt ieder kwartier de verpleegkundige binnen die het infuus dan hoger zet. We kletsen en we lachen wat..

nou als dit een bevalling is dan kan ik dat makkelijk!

11.00 uur

Oké de weeën zijn nu officieel begonnen! Ze komen direct al kort opeenvolgend en zijn erg heftig! Ik weet geen houding te vinden in het bed en het lukt me niet om mee te puffen. De verpleegkundige wijst mij er op dat ik aan het CTG moet blijven liggen en dat ik dus niet uit bed kan.. Dan raak ik lichtelijk in paniek, dit houd ik zo nooit vol! De verloskundige komt precies op tijd binnen, ze meet mijn ontsluiting. 4 cm! Wauw we schieten al iets op en ze helpt me uit bed. De verloskundige is op dit moment echt mijn super heldin. Naast het bed wordt een skippybal neergezet en ik mag er op zitten om de weeën op te vangen, wat is dit fijn! De paniek zakt langzaam weg en tussen de weeën door kan ik echt uitrusten. Net als op de ‘puf-cursus’ zucht ik al hupsend de weeën weg.

13.30 uur

De verloskundige komt weer even polshoogte opnemen, want ik begin een beetje onrustig te worden. Mijn ontsluiting wordt opnieuw gemeten. 6 cm! Ik zucht erg diep.

de verloskundige vraagt of ik hier niet mee tevreden ben? ‘Nee’ zeg ik geïrriteerd, dit houd ik echt geen 4 uur meer vol hoor!

Want ja, ze zeggen toch 1 cm per uur.. De verloskundige verzekerd me dat het echt geen 4 uur meer gaat duren en dat het erg aan het opschieten is.

14.30 uur

Ik moet naar de wc, maar aangezien ik aan de apparatuur zit moeten we de verpleegkundige hier voor roepen. Ze neemt een po-stoel voor me mee en verwacht dat ik daar mijn behoefte op doe terwijl de papa en zij naast me blijven zitten. Dat gaat hem dus niet worden! Als iedereen even om het hoekje op me staat te wachten lukt het me wel en klim ik weer van de po af richting skippybal. Ik wist nog dat mensen mij vertelde dat je al je schaamtegevoel verliest tijdens je bevalling. Ik denk dat dit moment hier onder valt.

14.45 uur

In de afgelopen 10 minuten hebben we de verpleegkundige wel al 5 keer gebeld, ik voel me onrustig en misselijk. Omdat ik al sinds vanmorgen niets meer heb gegeten krijg ik een dextro, maar hier wordt ik alleen maar meer misslijk van! Ik vertel de verpleegkundige dat mijn lichaam aan het persen is zonder dat ik iets doe en dat ik het niet tegen kan houden.

15.00 uur

Ik wordt in bed geholpen en de verloskundige meet mijn ontsluiting, 8cm! Ik moet proberen nog even mee te zuchten.. maar mijn lichaam gaat haar eigen gang. binnen 5 min zit ik op volledige ontsluiting en mag ik mee persen. Eindelijk! een nadeel wel, ik moet op het bed blijven liggen..

Mijn weeën blijven regelmatig komen, maar ze zijn heel kort en ik kan dus niet effectief persen. Ik hoor de verpleegkundige en de verloskundige met elkaar overleggen. Er is geen voortgang, mijn kindje komt niet verder in het geboortekanaal en heeft soms wat ‘dips’ op het CTG, waarschijnlijk omdat ze klem zit.

Ik krijg zuurstof toegediend om de baby weer wat op te peppen.

Tussen mijn weeën door stel ik vragen: Hoe lang mag ik het zelf proberen tot er hulp wordt geboden? 1 uur is het antwoord en dat uur is bijna om. Oké na de volgende wee stel ik de vraag: Als de gynaecoloog komt helpen, betekend dat dan een vacuümpomp? Ja. En daar is weer een wee. Uit volle borst probeer ik mee te persen, maar ik voel zelf ook dat er in mijn lichaam geen verschil is met een uur geleden. Mijn laatste vraag is: Als er een vacuümpomp wordt gebruikt, wordt er dan altijd geknipt? Weer een Ja.

16.00 uur

De gynaecoloog komt binnen met de mededeling dat we dit niet verder af gaan wachten, de baby moet nu geboren gaan worden. Voor ik het weet voel ik een scherp gevoel van onder met de mededeling dat er verdoofd wordt en nog binnen mijn wee hoor ik dat de knip gezet wordt. Wat een rot geluid, maar ik voel er helemaal niks van. De vacuümpomp daarentegen voel ik wel.. Maar ik ben nu al zo ver gekomen dat ik deze pijn ook nog wel kan verdragen.

16.04

De verpleegkundige schuift mijn shirt omhoog en de gynaecoloog legt een prachtig, roze en huilend baby’tje op mijn borst! Maak eens plaats voor deze mooie dame, zegt de gynaecoloog.

Huh!? een meisje? nog even checken, ja het is echt een meisje!

Wat zijn we gelukkig en blij! Welkom op deze wereld Sanne, jij hebt op deze dag mijn wereld compleet gemaakt.

 

 

IMG-20160511-WA0068

IMG-20160511-WA0067

3 gedachten over “#1 Mommy Monday: bevallingsverhaal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s