Vervolg bevallingsverhaal Ilse

Sanne is geboren, de familie is op de hoogte gebracht en we vragen of ze pas na het avondeten langs willen komen. We willen even van dit nieuwe mensje genieten en natuurlijk even bijkomen van de heftige bevalling. De verpleegkunidge van de avonddienst kwam langs en vroeg of wilde douchen, maar ik zag het echt niet zitten om uit bed te komen. Ik voelde me erg slap en ik had erg het gevoel dat ik niet sterk genoeg was om te douchen. De verpleegkundige friste me wat op in bed, iets waar ik tegen op zag, maar het viel allemaal best mee.

Sanne

Sanne is zoals je in de vorige blog kon lezen een handje geholpen door middel van de vacuümpomp. Ze kreeg daarom direct na de bevalling een zetpil paracetamol en er werd aanbevolen geen foto’s met flits te maken. Sanne heeft even in de armen van haar papa gelegen, maar kwam al snel bij mij in bed en daar bleef ze lekker liggen.

Bezoek

Mijn ouders en broer kwamen langs en mijn (voormalig) schoonouders. Het was een kamer vol met trotse mensen. Na anderhalf uur voelde ik me ineens zo slecht, ik werd licht in mijn hoofd, mijn oren gingen suizen en ik trok nog witter weg dan dat ik al was. Ik vroeg alle visite weg te gaan en dan wel direct. Met mijn verpleegkundige hoofd heb ik mijn bed in een stand gezet zodat mijn hoofd lager als de rest van mijn lichaam lag, zo kon het bloed weer een beetje naar mijn hoofd stromen.

Controle

Die avond kwam de gynaecoloog nog langs voor een controle, ook hij constateerde dat ik nog witter zag dan dat ik normaal ben (als je wil weten hoe wit dat is; vraag het mijn broertje.. die heeft verdeeld over mijn hele leven verschillende bijnamen gebruikt.. melk, spook en zo kan ik nog even doorgaan). Het feit dat ik niet uit bed kon om me op te frissen was het tweede teken. Ik kreeg te horen dat ik de volgende dag gecontroleerd zou worden en dat er misschien een extra infuus aangesloten zou worden, voor nu mochten we gaan slapen. Sanne werd in haar plastic wiegje gelegd en ik heb die nacht geen oog dicht gedaan natuurlijk. Ik worstelde erg met de borstvoeding, ik deed iets niet goed. ’s Avonds had ik de verpleegkundige een paar keer om hulp gevraagd, ze verzekerde dat Sanne ’s nachts toch nog niet gevoed zou willen worden en ik durfde niet te bellen toen ze zich wel liet horen, wat natuurlijk achteraf super dom is! Want de verpleegkundige van de nachtdienst zijn er speciaal voor om daar mee te helpen..

De volgende dag

Na een lange nacht wilde ik zo graag naar huis, maar we moesten wachten op bericht van de gynaecoloog over een eventueel extra infuus. Het was inmiddels zaterdag en dan beginnen de dokters niet om 7 uur met werken. Het wachten duurde zo lang en ik bleef maar aanmodderen met de borstvoeding, het was pijnlijk en Sanne zat nooit echt vol. Ik voelde me iets fitter en mocht douchen onder toezicht, wat een verfrissing! Er was vandaag een nieuwe verpleegkundige die ik nog niet gezien had tijdens mijn opname. We hebben fijn gepraat over de bevalling en ze controleerde echt of ik (omdat het een nogal heftige bevalling was) het goed had verwerkt. Ze heeft al mijn vragen beantwoord en ik mocht met een handspiegel kijken naar de wond en hechtingen. Dit was voor mijn verwerkingsproces heel belangrijk. Om een uur of 10 kwam daar het verlossende woord, ik moest een bloedtransfusie krijgen en daar boven op een ijzer infuus, het zou gelijk geregeld worden zodat we vandaag nog naar huis zouden kunnen. Dus we bleven maar weer wachten.. en wachten.. en wachten. Terwijl niemand iets aan ons liet weten. Vastbesloten om naar huis te gaan, bleef ik de verpleegkundige lastig vallen met mijn vragen. Uiteindelijk kreeg ik om 2 uur het bloed. Dat moest een half uur inlopen, maar omdat het te pijnlijk voor mij was om het zo snel te krijgen werd deze langzamer gezet. Daarna moest er nog worden gespoeld en kreeg ik ook nog een ijzer infuus die dezelfde inloopsnelheid had met ja je raad het al, ook weer een spoeling achteraan. Toen alles was ingelopen hebben we zo snel mogelijk de verpleegkundige opgeroepen voor de ontslagpapieren. We kregen in de eerste instantie te horen dat ze aan het eten waren en of het misschien toch niet beter was om een nachtje te blijven. Maar aangezien ik de voorgaande nacht ook geen extra hulp of controle had gekregen leek dat voor mij geen meerwaarde hebben. Ineens moest alles nog geregeld worden, de kraamzorg werd opgebeld en naar ons huis gestuurd en we kregen toch de ontslagpapieren voor ze gingen eten. Om 19.15 kwamen we thuis met ons meisje.

Thuis

Ik kan me nog herinneren dat we thuis kwamen, het was al helemaal versierd door opa en oma. De kraamzorg stond ons op te wachten en terwijl we gingen eten hebben we snel een intake gedaan. Ik werd naar boven geholpen om Sanne nog te voeden. Mijn (voormalig) schoonouders zijn nog langs geweest om te komen kijken, maar daar kan ik me maar vlagen van herinneren. De kraamhulp bracht me naar bed en stopte me in en ik ben direct in slaap gevallen. Dat lage Hb en de heftige bevalling hakte er toch wat meer in dan ik had verwacht. Het herstellen kon nu echt beginnen.

Hoe heftig het ook klinkt, ik vond het nogsteeds meevallen. Ik had niet gedacht dat ik zo lang zou moeten herstellen. Ik had vooraf niet gedacht dat ik dit zo goed kon handelen. En ik zou het zo weer doen als ik er weer zo’n cadeautje voor terug krijg.

Hoe ging jou bevalling? Vond je de herstelperiode ook zo heftig? Klets gezellig mee in de comments of op Instagram.

Liefs, Ilse

P.S. de leuke kaartjes heb ik gewonnen bij sweet petitie Jolie!

Een gedachte over “Vervolg bevallingsverhaal Ilse

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s