# 2 Mommy Monday : bevallingsverhaal Esley

Vandaag kun je het bevallingsverhaal van Esley lezen. Esley heb ik leren kennen via Instagram. Haar leuke account volgde ik al best een tijdje en begin 2018 hebben we elkaar in real- life ontmoet bij het Instadiner 2.0. Dit is de tweede Mommy Monday in een reeks van mooie verhalen. Ben je benieuwd naar nummer 1? Lees dan vooral even terug .

Hoe het begon

Esley (28) woont samen met haar partner Rick en zoontje Xem (1,5). Zij beviel na een zwangerschap van bijna 42 weken in het ziekenhuis na ingeleidt te zijn.

Esley: ‘Mijn zwangerschap begon heel vlot. In 2016 besloten wij een poging te wagen om zwanger te worden en eigenlijk was het de eerste maand al raak. Zo snel, dat wij eigenlijk niet konden geloven dat het zo was. Na 5 positieve testen drong het pas tot ons door, we worden ouders!’

Es.en.Xem1

Dat hebben we vlot gedeeld met onze familie. Wij geloven niet dat je tot de 12 weken moet wachten, maar het moet delen wanneer jullie daar klaar voor zijn. Zelf vond ik het een hele opluchting toen we het vertelden, want de eerste paar weken voelde ik mij heel erg moe en ontzettend prikkelbaar. Het leek wel alsof ik de griep had. Tel daar een verjaardag bij op in huis en ik was in staat om alle gasten een voor een af te maken (lang leve de hormonen). Iedereen reageerde super enthousiast en had meer begrip voor mijn vermoeidheid. De hele zwangerschap was super, ik kon het heel lang verborgen houden voor “vreemden” omdat ik pas met 25 weken een beetje een buikje kreeg. Een hoop mensen om mij heen zagen pas in juli dat ik zwanger was, terwijl ik in september al uitgerekend was. Soms ook wel vervelend, want ik weet nog goed dat ik stond te wachten in de rij voor de wc (hoogzwanger) en een andere zwangere vrouw uit de rij werd gehaald zodat zij naar het invalidentoilet kon gaan. Zucht.. oneerlijk, maar ik ben te trots om dan opeens gebruik te maken van mijn buik(je). Eigenwijs is ook wijs zal ik maar zeggen. Het enige minpuntje aan mijn zwangerschap was dat ik van week 5 tot week 35 echt iedere dag heb overgegeven. Was het niet in de ochtend, dan was het wel in de avond. Voor de rest heb ik nergens last van gehad, alles zelf kunnen doen en ook blijven doen. Hoe verder we kwamen in de zwangerschap, des te meer zenuwachtig werd ik over de bevalling. Wat nou als mijn vliezen opeens breken terwijl ik op het terras zat? Dat had ik echt erg gevonden! Leek mij zo beschamend om daar te lopen, alsof je in je broek hebt geplast. Ik had ook goed bedacht wat ik wilde, bevallen in het ziekenhuis en als je niets te zoeken hebt in mijn kamer moet je wegwezen. Ik wilde ook geen familie ongeduldig in de gang hebben zitten, ik kreeg al de kriebels bij het idee. Laat mij het maar gewoon samen met Rick doen.

40 weken plus

Ondertussen waren we de 40 weken al voorbij en gebeurde er bar weinig in mijn buik, ja die werd eindelijk echt groot. Althans, dat dacht ik.. maar daar kom ik nog op terug! De controles bij de verloskundige waren allemaal goed en we moesten gewoon wachten, zolang we maar regelmatig wat voelde in mijn buik. Ik weet nog heel goed dat het zondagmiddag rond 1 uur was. Ik was al 41 weken zwanger, we hadden net gegeten en waren Ajax aan het kijken. Toen opeens hoorde ik de verloskundige zachtjes fluisteren tegen mij “weet je nog, je moet hem regelmatig voelen?”. Ik schrok! Ik had nog helemaal niks gevoeld vandaag. Nu was het wel vaker stil in mijn buik, want ik deed nog heel veel dus dacht ik dat ik meneer gewoon constant in slaap wiebelde. Ik kreeg de zenuwen, wat nou als ik niks voel? We besloten de verloskundige te bellen, gewoon voor de zekerheid. Mijn vriend was heel nuchter, die wilde liever voetbal kijken. De verloskundige kwam, checkte mijn buik en constateerde dat zij ook niet veel kon voelen. Kwam dit omdat er geen leven meer in zat, of omdat ik nog hele sterke buikspieren had? We werden voor de zekerheid naar het ziekenhuis gestuurd voor een minder leven consult. Dan checken ze op aangeven van moeder de vitale functies van de baby, omdat er weinig beweging is waargenomen. Huilen dat ik deed.. omdat ik bang was dat Rick boos zou worden. Want we moesten tijdens Ajax naar het ziekenhuis, terwijl hij zo graag daar naar kijkt. Achteraf natuurlijk idioot, Ajax won.. en dit ging voor. Eenmaal in het ziekenhuis ging ik aan alle toeters en bellen. Wat bleek, niks aan de hand. Meneer had weinig ruimte, maar de hartslag was goed, mijn bloeddruk prima, voldoende vruchtwater. Zorgen om niks. Ik mocht na een uurtje weer uit bed en kwam vrolijk overeind en deed mijn schoenen weer aan. Tegenover mij zat een vrouw moeilijk te doen met uit bed komen, haar man moest haar schoenen aan doen en alles ging zo moeizaam. We mochten allebei naar huis, maar wat een wereld van verschil! Er werd besproken om mij te strippen, omdat ik al 41 weken zwanger was en steeds minder leven kon waarnemen door de sterke buikspieren. Nou vooruit dan maar dacht ik, het kan vast geen kwaad. We hebben 1 poging gedaan, en al vlot gestaakt want alles was nog totaal niet klaar ervoor. Er werd mij gevraagd of ik ingeleid wilde worden, omdat twee dagen later nog een keertje strippen weinig nut leek te hebben volgens de arts. De kwaliteit van de placenta neemt af na 40 weken zwangerschap en ik maakte mij toch wel beetje zorgen over het feit dat ik vrijwel niks voelde dus stemden wij in. Dinsdag zou het ballonnetje geplaatst worden en de rest zouden we daarna wel zien.

Terug naar het ziekenhuis

Mijn vriend ging de dinsdag mee naar het ziekenhuis. Achteraf was ik daar heel blij mee, want ik vond het verschrikkelijk. Ik heb echt zitten krimperen van de pijn, want er wordt een gevaarte ergens in gestopt wat daar helemaal niet hoort. Mijn vriend zei later ook dat hij dit heel lastig vond, want hij weet dat ik echt niet zeur maar aan mij zag dat ik bijna van mijn stokkie ging. Ik heb de lieve vrouw niet vervloekt en niemand een schop gegeven, maar dat wilde ik wel. En dan ga je daar, met een catheter uit je doos, op naar huis. Lekker onhandig, zo’n buisje tegen je bovenbeen geplakt wachten tot hij eruit valt. Want als dat gebeurt, heb je ongeveer 3 centimeter ontsluiting en kunnen ze de vliezen gaan breken. Er werd afgesproken dat ik belde als de catheter eruit kwam zodat we konden bespreken wat de vervolgstappen waren. Midden in de nacht moest ik plassen, klettert dat ding in de pot. Jeej, 3 centimeter ontsluiting! Vol trots bellen naar het ziekenhuis, om te horen dat je nog even mag slapen en de volgende ochtend om 9.00 uur je mag melden.

Is het dan nu echt begonnen?

In de ochtend nog lekker in de douche geweest, mijn haren gewassen en alles geschoren want ik kom niet als een zwerver aan daar! Om 8.45 uur kwamen wij aan, en werden we naar dezelfde kamer gebracht waar ik die zondag aan alle toeters en bellen had gezeten. Na een korte controle bleek dat ik inderdaad 3 centimeter ontsluiting had en werden mijn vliezen gebroken. Ik heb er helemaal niks van gevoeld, behalve dat daarna constant de kraan met warm water open stond. Even een halfuurtje wachten om te kijken of nu weeën kwamen, want als je vliezen zijn gebroken wil je lijf dit zelf wel eens opstarten. Je kunt het al wel zien aankomen, helemaal niks. Dus kwam iemand een infuus prikken, werd ik aan de weeënopwekkers gegooid en mocht ik mij verplaatsen naar mijn eigen kamer. Je moet het zo zien dat ze de medicatie langzaam toedienen. Ieder lijf reageert anders op de medicatie, dus ze beginnen met de minimale hoeveelheid. Is dat niet genoeg, dan verhogen ze ieder halfuur de dosis.

10.00 uur

De eerste weeën dienen zich aan, helemaal goed te doen.

11.00 uur

De weeën worden heftiger, ik wil eigenlijk gaan lopen maar door het constante plasje water tussen mijn benen is dit niet echt handig

12.00 uur

Rick krijgt een lunch, ik ben alleen maar misselijk en prop hooguit 1 stukje uit de fruitsalade in mijn mond

13.00 uur

De weeën zijn sterk, maar duren te kort. Ik weet ondertussen niet meer of ik moet staan, zitten, lopen of bouncen op de bal. Alles is onhandig en ik heb geen rust.

14.00 uur

Ik wil een ruggeprik! Ik heb om de 3 minuten een wee maar ze zijn niet heftig genoeg om ontsluiting te veroorzaken. De verloskundige wilt geloof ik niet dat ik een ruggenprik neem, want deze remt de weeën weer af. Zal mij een worst wezen denk ik, ik wil die prik en wat rust! Vooruit.. na veel zeuren gaat ze de ruggenprik aanvragen. Ze waarschuwt nog dat het druk is want er liggen 4 vrouwen tegelijkertijd te bevallen en we willen allemaal een ruggenprik. Ik heb ondertussen al een paar keer overgegeven en heb het moeilijk.

15.00 uur

Ondertussen nog steeds geen ruggenprik en heb het ijskoud. Ik lig te rillen als een rietje en na lang aandringen kijkt de verloskundige even hoe het met de ontsluiting gaat. Ik zit op 4 cm.. hoe dan? Ik heb al 5 uur weeën en ik heb er 1 centimeter bij. Ik vraag direct hoelang ze nog van plan zijn om mij zo te klieren, want ik voorzie een horror bevalling die na 48u weeën eindigt met een spoedkeizersnede. Spuit mij maar plat, dat was op dat moment mijn aanbeveling. Ook bij Rick zie ik de paniek in de ogen, pas 1 centimeter erbij!

16.00 uur

Eindelijk krijg ik een ruggenprik. Tussen de weeën door moet ik ergens, onhandig op de bedrand gaan zitten. Ik moet voorover bukken maar val bijna van het bed omdat ik mijn voeten nergens op kan zetten. De verpleegkundige zet een stoel neer, die net te hoog is maar goed ik kan mij ergens aan vasthouden en zit opeengepropt met om de twee minuten een wee klaar voor de prik. Ik krijg de complimenten van de jongeman, want ik gaf geen kick. Nee, vind je het gek.. wat jij doet is niks vergeleken met wat er in mijn buik gebeurt.

16.05 uur

Eindelijk wat rust, zalig. De medicatie is flink omhoog gegooid om te voorkomen dat de weeën stilvallen. Ik vind het allemaal best. En dan opeens begint mijn kastje van het infuus te piepen, rood licht, geknipper. Een heel irritant geluid, geen idee wat het betekent en de verpleegkundige zet het apparaat op stil zonder te zeggen wat er is. Ik blijf toch met een schuin oog kijken, je kunt het geluid uitzetten maar ik zie nog van alles gebeuren.

16.15 uur

Ik heb niet lang kunnen genieten van de ruggenprik, want de weeën komen heel heftig en heel snel. Het zweet breekt mij uit en ik begin te rillen want ik heb het gevoel alsof ik moet poepen. Ik krijg bedpan (zodat je kunt plassen of poepen zonder je bed uit te hoeven, want nu ik de ruggenprik heb gehad mag ik niet meer lopen) en doe mijn best. Maar nee, er komt niks. Toch heel veel druk. 16.20 Ik trek het niet meer! De verloskundige zegt dat er niks is, ze controleert mij niet en probeert mij gerust te stellen. Ik zal wel gek zijn denk ik dan, want wat weet ik er nou van bij mijn eerste bevalling?

16.25 uur

Er is een nieuwe verpleegkundige, want de avonddienst is begonnen. Ze komt binnen, zegt “dit kan zo niet, ik stel mij zo voor” en draait zich resoluut om. Binnen een paar tellen staat de lieve vrouw van het strippen en ballonnetje plaatsen in mijn kamer en controleert ze mij. 9,5 centimeter. Huh? Ik doe eerst bijna 6 uur over 1 centimeter erbij en nu ben ik binnen een halfuur op bijna 10. Mijn ruggenprik blokkeerde blijkbaar (aha, dat was dus dat geknipper) maar de medicatie was op maximaal gezet. ‘Je mag beetje gaan meepersen’ zegt ze, mits je druk krijgt. En dan zijn ze weer weg, Rick en ik alleen op de kamer. Het eerste wat hij zegt is ‘jij gaat niet persen zolang er niemand bij is!’. Mijn reactie is ‘maar ik moet!’. Daarna gaat alles vlot, de arts komt binnen samen met twee verpleegkundige. Ik volg mijn lijf en de instructies van de arts. Een soort oerkracht in mij is wakker, ik ga van rillen van de kou naar zweet wat uit al mijn poriën komt. Geen idee waarom ik vanmorgen mijn haar heb gewassen, totaal overbodig. Rick dept af en toe mijn voorhoofd met een koud washandje maar doet dit niet goed volgens een van de verpleegkundige want ze zal het wel even voordoen. Ik geef de vrouw een snauw, want ik ben niet gezegend met mooie wenkbrauwen dus ook deze heb ik vanmorgen nog netjes gekleurd met poeder en zij wast zo alles eraf. Zo, die is al bij mij weg denk ik dan. Als ik er nu aan terug denk vraag ik mij af waar ik de tijd vandaan haalde om daar nog aan te denken.

16.54 uur

Xem is geboren! Met een beetje pijn en moeite. Hij bleef wat hangen in het geboortekanaal, was een sterrenkijker en hij had ook nog eens zijn navelstreng om zijn nek. Hij wordt een beetje afgedroogd met de handdoek en komt bij mij liggen. De placenta volgt vrijwel direct. Wat raar, zo’n hoopje vlees op je. Ik ben nog helemaal versuft van de weeënstorm en het persen, dat ik niet eens in de gaten heb dat hij problemen heeft. Voor ik er erg in heb staat de hele kamer vol; couveuse, kinderartsen, meerdere co-assistentes en wel 6 verpleegkundigen.

Wat een nachtmerrie

Xem wordt bij mij weg gehaald en in de couveuse gelegd en meegenomen, Rick moet van mij mee. De kinderarts is nog zo aardig om te zeggen dat hij heel slecht ademt en zijn zuurstofgehalte veel te laag is. Zo snel als dat mijn kamer vol stond, zo vlug was iedereen ook weer weg. Er werd nog even een dekentje over mij heen gelegd en toen zat ik daar, moederziel alleen. Omdat ik eigenlijk nog steeds halfdood op bed lig, merk ik pas na een tijdje dat ik daar al 20 minuten zit en de zuurstof van Xem nog open staat. Zuurstof, dat is gevaarlijk denk ik. Ik moet bellen, want ze moeten het afsluiten. Uiteraard is de bel gevallen en is deze helemaal in de war met mijn infuuspaal. Half uit bed puzzel ik de bel uit de infuuspaal en bel ik. Er komt een vrouw binnen, totaal niet bewust van mijn situatie en zegt terecht “huh, waarom ben jij helemaal alleen?”. Ik heb gewoon 20 minuten helemaal alleen daar gezeten, wie weet had ik complicaties gekregen en was ik niet in staat geweest om die bel te pakken. Nu ik eraan denk, denk ik jeetje dat had potentieel gevaarlijk kunnen zijn.

Het verlossende woord

Rick komt na een tijdje binnen; een jongen, van meer dan 4 kilo. Ik schrik van het gewicht, hoe dan? Ik had echt een mini buikje en toen hij net bij mij lag, leek hij zo mini. Xem moet worden opgenomen, krijgt een infuus en sondevoeding. Rick is even weggestuurd zodat ze dit allemaal konden aanbrengen. Blijkbaar was hij heel boos. Een verpleegkundige van de neonatologie zegt dat hij zich goed liet horen en pittig is. Ik grinnik.. ‘just like his mom’ denk ik direct.

‘Eigenwijs is wijs’

Ik mag mij ondertussen even douchen. Een verpleegkundige wilt mij helpen met naar de douche lopen en zet een stoel voor mij neer. Ik kijk een beetje verbaasd, wat moet ik met die stoel? En hoezo wil jij mij wassen? Er is toch niks mis met mijn handen? Eindelijk stemt ze toe dat ik zelf ga douchen en ik dat lukt uiteraard goed. Zie je wel, eigenwijs is wijs. Er komt iemand eten brengen, want ik heb nog niks op. Ik prop wat naar binnen, maar wil eigenlijk naar Xem. Ik heb hem nog steeds niet gezien. Omdat ze vermoeden dat Xem een longontsteking heeft en mijn urine willen controleren moet ik naar een kraamkamer i.p.v. de verloskamer. Ik lig ongeduldig te wachten totdat iemand mij zegt waar ik heen mag. Wat duurt dit allemaal lang! Rick heeft ondertussen gehoord welke kamer van mij is, en ik besluit er zelf maar heen te lopen. Op mijn gemakkie loop ik van de ene kant van de gang naar de andere kant. We komen nog een collega tegen van Rick die op kraamvisite komt bij haar nichtje en staan wat te kletsen. Ze kijkt mij vol ongeloof aan, hoezo loop jij hier al zo vlot na je bevalling en waar is je buik? Ik kijk naar beneden en inderdaad, alles is weer plat. Zijn die sterke buikspieren toch nog ergens goed voor geweest.

Eindelijk naar Xem

Ik lig al in mijn nieuwe kamer als een verpleegkundige ongerust binnenkomt. ‘Ik was je kwijt’, zegt ze en hoezo ben jij hier naartoe gelopen? Ze wilt even checken of ik op een stoel kan zitten (of het niet te beurs is) en ik plof neer op een stoel. ‘Ja, dat lukt’ zegt ze lachend. En dan, eindelijk mag ik naar Xem. Ik word op mijn bed naar zijn kamer gereden. Idioot vind ik het, want 5 minuten geleden hebben ik hier ook gelopen en nu moet ik verplicht gereden worden in bed. Mijn hummeltje ligt in de couveuse, met een zuurstofkapje op, sondevoeding in zijn neus en infuusje in zijn hand. Zo klein, zo breekbaar. Xem wordt al de reus van de afdeling genoemd, want hij is groot, zwaar en de meeste kinderen op de afdeling worden veel te vroeg geboren. Eigenlijk weten ze niet goed wat er is, dus doen ze eigenlijk alles waarvan ze denken dat het helpt. Hij krijgt een antibioticakuur en wordt nauwlettend in de gaten gehouden. Wij slapen ook bij hem op de kamer, en na 5 dagen mogen we eindelijk naar huis. Geen ontsteking, geen problemen. Waarschijnlijk is hij als een raket uit de baarmoeder gelanceerd toen ik die weeënstorm kreeg. Moeder en kind hadden daar niet zo’n lol van.

Dit laat ik niet meer gebeuren

Ik merk dat ik het heel moeilijk vond om hem alleen te laten. Zou dat komen omdat ik helemaal niet met hem heb kunnen binden op het begin, of omdat ik moederziel op de ene kamer lag terwijl anderen zich met mijn zoon bemoeide? Hebben ze mij te weinig informatie gegeven of te veel zorg uit mijn handen genomen? Ik weet het niet, maar wat ik wel weet is dat ik de volgende keer dit niet meer zo laat gebeuren. Ja, alle medische zorgen waren nodig. Maar ik ga niet meer liggen bibberen in een bed omdat ik moet persen maar niet doordring om mijn ontsluiting te checken. Ik ga niet meer alleen op die kamer liggen. Het volgende kind gaat niet meer weg, of Rick blijft erbij. Ik ga meer mijn zin doordrammen en niet denken dat ik niet weet hoe het werkt. Want wat ik heb geleerd is dat je instinct het altijd het beste weet. Ik zou niet nog een keer zo’n bevalling willen doen, maar heb er wel veel van geleerd. Wees niet te bescheiden, kom op voor je wensen en spreek ze ook uit! Alles moet comfortabel zijn voor het gezin, anders heb je er daarna alleen maar last van. En niet om een ziekenhuis of personeel af te vallen, maar de personen om je heen maken of breken je bevalling. Ik had de “pech” dat mijn bevalling medisch werd, en ik daardoor niet kon bevallen met de verloskundige waar ik al die tijd op controle was geweest. En laat ik nou net geen klik hebben gehad met de verloskundige die overdag aan het werk was. Daarentegen was de rest van het personeel heel lief en behulpzaam. Zo zie je maar, je kunt niet alles hebben!

Es.en.Xem5

Zelf hebben wij de eerste maanden een heel onrustig kind gehad. Hij was heel prikkelbaar en snel gestresst. Gelukkig heb ik nu een vrolijk, nieuwsgierig en eigenwijs mannetje. Hij is pittig en laat zich horen als hij iets wel of juist niet wilt. Xem volgt mijn advies nu al op, en daar word ik blij van!

Vond je deze blog leuk? geef Esley dan zeker even een like en volg haar en Xem! Hoe was jouw bevalling? Ga jij met Esley’s advies aan de slag? Let me know!

Liefs, Ilse

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s