#7 Meisje op 33 – Dateleed

Terwijl ik thuis lig te zwijmelen in mijn bed, hoop ik op een berichtje van X. Maar dat blijft uit. Ik denk terug aan hele leuke avond, maar verwacht er niet te veel van. Als ik jonger zou zijn en nog geen kind had had ik het niet zomaar los kunnen laten. Maar aangezien ik nu niet meer de vrijheid heb om alleen aan mezelf te denken, is hij niet de geschikte kandidaat voor mij.

3 dagen later

Het weekend is al een tijdje om en het gewone leven is weer begonnen. Zoals een gewone moeder draai ik 100 wasjes.. kook ik eten.. maak ik schoon.. ga ik naar mijn werk.. zorg ik voor Sanne… en dan ga ik naar bed. Opeens *pling* daar is ‘ie. ‘Hey, sorry was je vergeten een berichten te sturen, hoe is het?’. Ik had besloten hier niets mee te doen, maar toch bracht het een lach op mijn gezicht. Heel cool reageerde ik terug dat het me natuurlijk nog helemaal niet was opgevallen dat ik geen berichtje van hem had gehad. Of ik al een beetje was bijgekomen van het feestweekend? Ja natuurlijk, mijn leven ging gewoon weer verder en ik heb geen tijd om me 3 dagen ziek te voelen. Alleen maar bewijzen dat ook dit weer op niets uit gaat lopen.

Hij begrijpt er helemaal niets van.

Volgens mij ben ik gelukkig

We blijven gedurende een paar weken berichtjes over en weer sturen. Over vanalles. Werk, weekenden die er voor hem anders uit zien dan voor mij, vrienden en oude bekenden. Ondanks dat hij zo dicht bij is zoeken we elkaar niet op. De weekenden hoor ik niets van hem, dan is hij druk met zichzelf en zijn onbezonnen leven. Doordeweeks als hij zich verveelt ben ik de eerste die hij ’s morgens -en de laatste die hij ’s avonds spreekt. Dit voelt als een goede vriendschap, alsof ik hem al veel langer ken.

Ik denk dat ik op dit punt gelukkig ben.

Gelukkig met mezelf en het leven wat ik leid. Met of zonder man aan mijn zijde.

Wat is er toch zo bijzonder aan hem

Ondanks dat ik weet dat het met X. nooit iets zal worden weerhoud mij dit niet om contact met hem te houden. Ik ben er nog niet achter wat hem bijzonder maakt en weet ook niet of ik daar ooit wel achter kom.

Als hij met me praat voel ik me duizend keer beter.

Ik heb de behoefte om mijn grenzen te verleggen en dingen te doen die ik nooit eerder heb gedaan. Als ik denk aan een toekomst voor Sanne en mij is hij nergens te bekennen en toch blijf ik zijn berichtjes beantwoorden. Hij kent mijn hele rooster uit zijn hoofd, weet precies wanneer Sanne bij mij is en wanneer niet. Hij stuurt berichtjes precies op het goede moment.Dan is daar ineens het bericht. ‘Vanavond iets te doen? kom anders langs.’ Ik wil het wel, maar ik wil het niet. Ik ben in dubio.. de verstandige keus is nee, maar de leuke keus is ja. 

Lees je volgende week weer met me mee? Oh en als je de vorige weken nog terug wil lezen klik dan hier.

See you on Instagram.

Liefs, Ilse

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s